De bestendige praktijk inzake bijzondere bijstandsverlening voor de (meer)kosten van het gebruik van medicinale cannabis en de latere uitwerking daarvan in paragraaf 9.4.16 van de Werkvoorschriften moet naar het oordeel van de Raad worden gekwalificeerd als buitenwettelijk, begunstigend beleid. Volgens vaste rechtspraak van de Raad betekent dit dat de aanwezigheid en de toepassing van dat beleid als gegeven wordt aanvaard, met dien verstande dat wordt getoetst of dat beleid op consistente wijze is toegepast.

Beëindiging kinderbijslag met terugwerkende kracht, omdat appellant op grond van zijn verblijfsstatus, niet meer verzekerd is voor de AKW. De Svb heeft een eigen taak heeft bij de vaststelling en beoordeling van de feiten en kan niet louter varen op het kompas van de IND. De intrekking en terugvordering van kinderbijslag rust slechts op de intrekkingsbeschikking van de IND en de door de IND daaraan ten grondslag gelegde feiten.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt in een uitspraak van 1 maart 2010 dat de gemeente Winterswijk ten onrechte geen beslissingen meer neemt op de stortvloed van aanvragen om bijzondere bijstand, die één van haar burgers bij voortduring indient.De Centrale Raad van Beroep is de hoogste rechter op het gebied van het sociale bestuursrecht, het burgerlijke en militaire ambtenarenrecht en delen van het pensioenrecht.

Er bestond gelet op de door appellante tegenover een medewerker van de gemeente gedane mededelingen over de activiteiten van appellant in de kelderbox van hun woning, in dit geval een redelijke grond voor het afleggen van het (onaangekondigde) huisbezoek. Het College heeft er in dit verband niet ten onrechte op gewezen dat een aankondiging van een huisbezoek er in dit geval gemakkelijk toe had kunnen leiden dat appellant de op dat moment bestaande feitelijke situatie in de kelderbox had gewijzigd.

In het wettelijk minimumloon is een component ten behoeve van de betaling van (een deel van) de premie ziektekosten opgenomen. Aangezien de bijstandsnormen zijn afgeleid van het minimumloon, maakt die component ook deel uit van de bijstandsnorm. Bij de vaststelling van de hoogte van het wettelijk minimumloon met ingang van 1 januari 2006 is onder meer rekening gehouden met de invoering van de Zorgverzekeringswet per 1 januari 2006. Ook de in de artikelen 19 en volgende van de WWB genoemde bedragen zijn aangepast.

Naar vaste jurisprudentie van de Raad (onder meer LJN ZB8069 en BF6694) rechtvaardigt geschiktheid voor eigen werk in beginsel de vooronderstelling dat van arbeidsongeschiktheid als bedoeld in de WAO geen sprake is. Deze vooronderstelling geldt eveneens bij een beoordeling van arbeidsongeschiktheid in de zin van de Wet WIA. Dit is slechts anders indien het eigen werk niet meer voorhanden is en zich in het concrete geval bijzondere omstandigheden voordoen die de juistheid van deze vooronderstelling aantasten. Daarvan is in het geval van appellante geen sprake.

De Raad is van oordeel dat in de omstandigheden van betrokkene sprake is van zeer dringende redenen als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de WWB. Daaruit vloeit voort dat het College de bevoegdheid toekwam om bijzondere bijstand te verlenen voor de kosten van medicinale cannabis. Naar het oordeel van de Raad had het College er in redelijkheid niet van kunnen afzien om van deze bevoegdheid gebruik te maken en had het College aan appellant met ingang van 1 juli 2006 bijzondere bijstand dienen te verlenen voor de kosten van 3 gram medicinale cannabis per dag.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt in een uitspraak van 8 februari 2010 dat een door de gemeente Amsterdam verplicht gesteld re-integratietraject niet in strijd is met het verbod op dwangarbeid of het verbod op verplichte arbeid. De Centrale Raad van Beroep is de hoogste rechter op het gebied van het sociale bestuursrecht, het burgerlijke en militaire ambtenarenrecht en delen van het pensioenrecht.Volgens de Centrale Raad is in deze zaak van dwangarbeid geen sprake omdat geen fysieke of psychische dwang is uitgeoefend. Van verplichte arbeid is volgens de Centrale Raad evenmin sprake.

Namens appellante is ter zitting van de Raad allereerst verzocht om haarzelf, appellant en de bij de rechtbank als getuige gehoorde persoon als getuigen te horen. Zij kunnen verklaren, aldus appellante, dat appellanten niet hebben samengewoond. De Raad ziet geen aanleiding om op dit bewijsaanbod in te gaan.

Vaststaat dat appellant op de eerste dag van het door hem te volgen re-integratietraject alcohol (bier) had meegenomen en ook heeft genuttigd op het bedrijf waar hij was geplaatst. Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat appellant had kunnen en moeten begrijpen dat dit geen algemeen geaccepteerd gedrag is. Verder had appellant, gelet op het met hem gevoerde gesprek op 7 juli 2006, zich moeten realiseren dat het re-integratietraject goed moest verlopen en dat het nuttigen van alcoholische drank op de werkvloer op de eerste dag van het traject daar niet bij past.

Bron: Rechtspraak.nl